Heb je er wat van geleerd? revisited

Het is inmiddels alweer 2017. Ik zie dat mijn laatste post in dit blog van eind december 2014 is. Paar jaar dus niks geschreven op dit blog.

Een paar weken geleden kwam ik voor het eerst sinds toen mijn ex tegen, iets van 3 jaar dus niet gezien, hij fietste vlak langs me toen ik met paraplu door de regen naar de tram liep, in mijn eigen straat nog nota bene, vlak langs me en hij zei hoi en ik zei niks en liep door, er kwam gewoon niks in me op om te zeggen en voelde niet de behoefte om terug te groeten, niks, alsof je een vage kennis tegen komt.

Nog een paar weken daarvoor had mijn tweelingzus mij verteld dat ‘he was hitting on her’, dronken in een café, ik kon er om lachen.

Daarom ook de titel van deze post: Heb je er wat van geleerd? revisited. Want die vraag was me eerder eens gesteld en toen was ik er niet aan toe.

Ik was eigenlijk wel blij dat ik hem tegen kwam, niet om hem, maar voor mezelf. Ik had die middag ook al soort intuïtie, gevoel, dat ik hem tegen zou gaan komen, en dat bleek uit te komen. Mijn relaties hebben me gewoon gewaarschuwd. Ik ben dankbaar.

Het is laat en ik had me vanavond gemengd in een discussie in een vrouwen groep op facebook waar ik lid van ben. Daardoor ging ik bij een van de leden op haar blog kijken en las dingen die ik inspirerend vond. Ik dacht Dat wil ik ook! Niet precies het zelfde wat zij doet natuurlijk, maar iets doen, met mijn verhaal en wat ik kan iets betekenen voor mensen. De dochter van een vriendin, ook vriendin, is daar nu ook al een tijd mee bezig, zij is een boek aan het schrijven over alles wij zij afgelopen jaar heeft meegemaakt en hoe daar mee om te gaan en hoe het zo is gekomen. Heel even dacht ik, maar dan kan je niet toch ook gaan schrijven! Maar die gedachte maakt dat je niks doet en dus ga ik die snel weer loslaten. Ik heb, zoals ik helemaal in het begin, bij de start van dit blog in september 2013 schreef, wel degelijk iets te melden.

Maar om de vraag nu weer te beantwoorden: ja! Ik heb er veel van geleerd. Los van het feit dat het leven de neiging heeft om gewoon weer in oude stroom door te stromen als je niet bewust iets doet om het anders te laten verlopen voor jezelf. Ik voel me meer mezelf dan ooit ben geweest. Letterlijk is dat natuurlijk ook zo, ik ben nu het langste hier dat ik ooit hier was. Maar een traumatische ervaring is zo’n schok dat je loskomt van al het mondaine, gewone en contact maakt met iets diep en wezenlijks en met de kern, van jezelf, van het leven. Met de kwetsbaarheid van het lichaam, van het leven, met de liefde in je hart, met de onwetendheid van de mensen, dat er rituelen, technieken zijn om kracht te herstellen en heling te ervaren, dat er liefde is om in te zijn, licht om bewust in te leven. Maar ook dat er onpeilbaar verdriet en angst zijn. En dat je sterker bent dan je denkt omdat je kan doorstaan wat je moet doorstaan.

Ik heb in 2015 een hele mooie healing ceremonie en wopila, dank ceremonie, kunnen doen met Lakota medicijnman Steve Mc Cullough, maar daarover schrijf ik een andere keer.

Ik heb in 2015 ook mijn 50 verjaardag met een mooi feestje thuis mogen vieren.

zomer 2015 tot en met voorjaar 2016 waren voor mijn moeder, zij belande zomer 2015 in een verzorgingstehuis en is in maart 2016 overleden.Over mijn moeder kan ik nu niet meer schrijven, dat wordt ook een lang verhaal en dat komt wel een andere keer.

Zomer 2016 ben ik er heel veel voor mijn tweelingzus geweest die heel ziek was, zij bleek plots ook een schildklieraandoening te hebben, zelfde die ik ook heb, een te snelle schildklier, de ziekte van Graves.

In 2016 heb ik gelukkig ook veel tijd kunnen door brengen op de ashram waar ik nu al zo lang, maar nooit vaak, heen ging, paar keer per jaar hooguit. Dit jaar, ik bedoel vorig jaar, tot en met de najaars navaratri ben ik er gewoon voor mijn doen heel vaak geweest, zowat elk Baba weekend. Met als hoogtepunt de internationale guru purnima viering in juli. En daarna meteen ook het dieptepunt met de moord op het kindje van een vriendin, zij is degene die met een boek bezig is.

Over die guru purnima bijeenkomst zal ik andere keer nog wel eens wat schrijven en over de tragedie daarna ga ik verder helemaal niks schrijven want wie ben ik en wat weet ik er van. Enige wat ik kan doen is op afstand in liefde aan haar denken, dat doe ik dan ook!

We moeten voor elkaar op komen! Kijk naar de wereld! We kunnen gewoon lief zijn voor elkaar en elkaar helpen! Ik ben al deze jaren zo ontzettend veel geholpen door vrienden van dichtbij en ver weg.

Aangezien het nieuwe jaar net is begonnen, wil ik me nu in dit blog op de toekomst richten en iets neerzetten, een intentie uitspreken. Daar ga ik volgende keer over door.

Voor nu laat ik het hierbij, het is laat. Ik wens een mooie droom met inspiratie voor de toekomst. Welterusten lieve vrienden!

 

 

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s