Heb je er wat van geleerd?

Nee hoor, dit is niet de laatste blogpost, met een samenvatting van alles en een leerzame conclusie. 

Ik heb al heel lang niks gepost. Intussen geopereerd in maart en bestraald, dat was 21 mei laatste dag van de 21.

Ik had laatst een emotionele reactie die niet erg fijn was op de vraag in een online gesprek dat ik er vast wel wat van had geleerd, van mijn 5 jaar relatie met mijn ex bedoelde ze. Ik snap waar de vraag vandaag komt denk ik, ik ben altijd wel iemand van dat je er altijd wel iets goeds van mee neemt, dat in een relatie oude patronen naar boven kunnen komen als die nog niet zijn uitgewerkt, dat ik op een bepaalde manier ‘gekleurd’ naar wat mij overkomt kijk, etc etc etc.

Ook de meer spirituele kant, dat de wereld is hoe jij hem ziet, dat een ander je niks aan kan doen, ook daar houd ik van en dat soort dingen riep ik ook altijd wel. Enorm fan van The Work van Byron Katie, meditatie en meer methodes om jezelf te bevrijden. Ik ben tijdens mijn ziekte ook een paar keer bij een native amerikaanse healer geweest, een Lakota medicijnman. Allemaal heel fantastisch.

Ik had tot op heden alleen blijkbaar nog nooit echt iets onderzocht. Want zo iets als deze ziekte heb ik gelukkig nog nooit eerder meegemaakt. Ik heb eerder liefdes verloren, relaties die werden verbroken meegemaakt. Er zijn mensen in mijn omgeving gestorven, waar ik zielsveel van hield, er waren zelfmoorden, en ook ziekte en lichamelijke pijn was en is er genoeg in mijn omgeving. Om van misbruik en incest nog maar niet te spreken.

En het is gewoon echt anders als je zelf ernstig ziek wordt. Het basisvertrouwen in je lichaam is weg. En dat is toch wel een basis basisvertrouwen. Hoe moet ik verder als mijn voertuig niet meer goed werkt? Ik kijk echt anders naar mensen die ziek zijn, chronisch ziek, gehandicapt…. ik weet niet of jij er veel ervaring mee hebt, maar als je niet iemand kent die persoonlijk iets heeft dan is het toch een ver van mijn bed gebeuren. Je weet dat het er is, maar het hoort niet bij jouw leven. Dat maakt ook dat je jezelf nog minder als kwetsbaar ervaart. Ziekte en dood wijzen naar onze eigen lichamelijke sterfelijkheid en daar willen we niet aan denken. Ouderdom in zijn geheel wordt niet als iets positiefs gezien hier lijkt het wel. Niet iets van ervaring, wijsheid, levensvreugde, liefde, compassie, healing, (klein)kinderen, dingen die ik met ouder worden associeer.

Zelf heb ik altijd een beeld bij ouder worden van een vrouw met mooi lang wit/grijs haar, met een enorme compassie en liefde, gegroeid door al de jaren, met wijsheid en begrip en praktische kennis. Een krachtige en zelfstandige vrouw. Die midden in het leven staat, met alle relaties, met alles om haar heen. Ze is niet per se zelf moeder van kinderen maar ze is moeder voor alle kinderen, en ziet alle mensen als haar kinderen en haar zusters en broeders.

In dat beeld zat alleen geen ziekte. Dat voegt nog iets toe aan dat beeld: waardigheid. Om te zijn in waardigheid, in welke hoedanigheid het leven ook is. En daarom praat ik over wat ik mee maak, wat ik voel. Daarom hoop ik dat ik mijn emotie gewoon laat zien. Momenteel ben ik nog erg bezig met mijn kwaadheid, die nog erg aanwezig is, bijna dagelijks nog. Dat is een emotie waar ik nooit echt geleerd heb om mee om te gaan, in het gezin waar ik uit kom werd men niet kwaad, alles werd uitgepraat, besproken, geanalyseerd. Ik denk dat mijn ouders ook bang waren voor hun gevoelens.

En als ik iets van mijn relatie met mijn ex heb geleerd is het wel dat je je intuïtie echt kan vertrouwen. Iets dat niet goed voelt IS niet goed. En ergens niet over praten betekend niet dat het er niet is. Ik ben nog nooit zo bedrogen als door deze ex, wat een laffe klootzak is het ook. Ik ben nog ongelofelijk boos op hem, je hoort het. Ook al heb ik hem vergeven, maar dat is voor mezelf. En het is geen vergeten. En ik ben er ook niet minder boos om.

En verder? Ik ga in september nog (eindelijk) starten met een revalidatie traject om mijn conditie weer op te bouwen en wat gewicht weer kwijt te raken, daar tussendoor nog kijken of ik met de schildklier medicijnen kan stoppen, en dan volgend jaar ergens in de lente nog een operatie. Ik word in oktober ook gebeld door het UWV, want ik had in juni mijn 1e ziekjaar gesprek. Voorlopig veranderd daar niks gelukkig. Gisteren was ik met een vriend de stad even in, wandelen, vooral tegen drukte kan ik nog niet goed, daar wordt ik erg moe van merk ik. De vermoeidheid is nog niet over, ik vraag me af wanneer dat in hemelsnaam weer wat beter wordt. Maar zoals ze al zeiden, na bestraling kan de vermoeidheid tot ongeveer een jaar er na duren, dat is gewoon. Tel daarbij op de psychische belasting van het hele gebeuren, een jaar lang alleen maar spanning, en de extra psychische belasting van het aan je lot over gelaten worden tijdens de zwaarste periode van je leven door de persoon die je zag als je vriend/partner. Nee, het valt helemaal niet mee en snel gaat het ook niet. Ik word zelden blij wakker en moet me zelf elke dag oppeppen. Het is na het aflopen van de behandelingen alleen maar zwaarder geworden lijkt het wel, alle spanning komt los, alle emoties. En ook niet te veel aan de toekomst kunnen denken, want je wilt ook niet te veel bezig zijn met wat als het in toekomst mis gaat…..daar ga ik maar nooit van uit, maar je weet het gewoon niet. Eind september de eerste controle. Ik zit nu al te denken om eerder langs te gaan want ik maak me best vaak zorgen over mijn gezondheid tegenwoordig.

Tot zo ver voor nu.

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s