Alleen op de bodem

Oud jaar is de tijd om terug te kijken op het afgelopen jaar en vooruit naar het nieuwe jaar. Afgelopen jaar stond vooral in het teken van ziekte, iets wat ik tot hiervoor eigenlijk niet kende. Ik had wel eens een griepje, maar verder was mijn gezondheid altijd prima. Het jaar begon met een schildklieraandoening. Tegen de lente was ik weer enigsinds op krachte, maar nog altijd niet op het oude niveau. Vanaf begin augustus borstkanker. Mijn hele leven valt in duigen. Mijn zelfbeeld, lichaamsbeeld, vrouwbeeld. Alles ben ik aan het herzien. En dat valt niet mee, want het is niet een keuze, het overkomt mij, ik moet wel, of het er nou tijd of niet voor is, de werkelijkheid haalt me in lijkt het. Maar blijkbaar is het er tijd voor want het is zo. Niets anders. Nee, ik ben niet mijn ziekte, maar ik heb er wel mee te leven. En het is niet iets wat je zo even makkelijk van je af zet of even vergeet.

Lastig is dat ik zo weinig energie heb, ik heb de puf gewoon niet om even een weekend naar de ashram te gaan of de stad uit, als ik er het geld al voor zou hebben. Een middagje strand kost me al heel veel moeite fysiek (vooral terug het duin op klimmen merkte ik).

Blijf positief. Ja dat doe ik. Al klinkt het misschien niet zo nu. Ik ben best een positief mens, ik ga niet uit van ongeluk, ik weet zeker dat ik hier ook door kom, ik genees, ik ben dankbaar met alle hulp en steun en liefde. Ik kijk naar wat deze grote verandering, deze levensingrijpende verandering me voor mooie diepe inzichten geeft, leer schijn en werkelijkheid beter te zien.

Maar intussen zit ik op de bodem. Van wat ik aan kan, van mijn flexibiliteit. Inwendig zit een deel van mij te gillen. Help, help! Een ander deel kijkt alleen maar toe hoe alles gebeurd en hoe ik reageer. Ik voel me in de steek gelaten. Ik voel me verdrietig en ik voel me boos.

Ja, de zon schijnt vandaag en de winter is nog niet heel koud gelukkig. Ik heb mensen waar ik bij terecht kan. Maar mijn geliefde ben ik verloren. Net nu. Dat doet heel veel pijn.

En wat gaat het nieuwe jaar brengen? Nog meer chemo, dan een operatie, dan nog bestraling. En wat gaat er daarna gebeuren? En geen partner om even bij weg te kruipen, die me opvangt en die er voor me is als ik herstel van operatie of iets anders. Die zegt: kom maar, ik zal wel even voor je zorgen nu en me in de armen neemt zodat ik uit kan huilen. Even een lastenverlichting, niet dus.

En los daar van: daarna als kan weer werk zoeken, mijn leven herinrichten, ooit misschien een nieuwe liefde zelfs – al denk ik dat dat nog vele jaren zal duren omdat ik eerst mezelf moet hervinden. Hoe de relatie met mijn ex ok was (dat klinkt nu nog zo onwerkelijk, dat ‘ex’ ), ik had wel het idee dat er iemand was speciaal voor mij. En ik voor hem. Met heel mijn hart.

Dus ik zit op de bodem. De bodem is de bestaansgrond, moeder aarde, dat we in alles altijd alleen zijn. En het leven is goed en de aarde is mooi. En het is op nieuwjaar een nieuwe dag met nieuwe kansen. Bla, bla, bla….. Ik bid maar dat het blijft zoals het nu gaat en dat er niet nog meer slecht nieuws komt. Want de onzekerheid dat alles toch steeds weer kan veranderen maakt me er niet geruster op. Ik ga er maar van uit dat komend jaar beter zal worden, dat ik beter word. Dat zou al een heel groot goed zijn. Veel verder kan ik momenteel niet kijken.

Bedankt dat jullie er waren dit afgelopen jaar, lieve familie, vriendinnen en vrienden. Het klinkt zwaar, maar ik zou me echt geen raad weten als ik jullie niet had.

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s