Lichaam

Sterk, dapper, kracht, bewondering, positief, zo maar wat van de woorden die mensen nu aan mij geven. En net weer een compliment per mail van mijn oudste zus die ik zelf altijd zie als een powerhouse van een vrouw. Dat zij vast niet zo positief zou zijn in mijn situatie. Volgens mij echt wel.

Ik vond het ook tijd voor weer een blogpost, want het zet me aan het denken. Je gedachten willen je nog al eens laten twijfelen aan hoe goed het is allemaal. Neem nu mijn lichaam, waar ik in mijn onschuld mee om ging als iets met het eeuwige leven. Nee hoor, de natuur laat in al haar grootsheid in getijden, cicly, stondes en wat nog meer, zien dat alles komt en gaat en deel is van een groter geheel, maar wij weten toch zeker dat dat niet over ons gaat, niet over mij.

Wees dus gelukkig met je lichaam.Nu.

Mijn lichaam geeft mij momenteel signalen. Een soort suis in mijn oren, gevoel alsof je gaat flauwvallen, futloosheid, nare smaak in mijn mond, een energie niveau dat laag is. Ik vind het maar eng eigenlijk. En dat ik wat dikker ben geworden, vooral in de buikstreek, en dat mijn kuiten de hele tijd verkrampt aan voelen van het te weinig bewegen. Dat mijn arm nog pijn doet en de ader hard aan voelt, ook al is mijn lichaam dat stolsel in mijn bloedvat zelf aan het oplossen. En dat ik niet ongesteld word en dat ik geen orgasme kan krijgen omdat ik de energie er voor gewoon even niet heb. En wanneer gaat mijn haar eindelijk weer normaal groeien? Ik hoop dat ik me snel wat beter voel.

Waarom zou ik naast dit alles nog gaan nadenken over wat er in de toekomst nog meer voor nieuws en engs bij komt? Zoals ik mijn zus al terug schreef: er zit een automatische rem op mijn gedachten lijkt het wel. Ik ga mezelf niet banger denken als nodig.

Naast al het lichamelijke nieuws is er ook de emotie. Gevoelens van onmacht, nutteloosheid, eenzaamheid. Daarom ben ik ook zo blij met de mensen om mij heen. Dat geeft verlichting, dat er iemand is, dat jij er bent, die dit nu leest. Het liefst zou ik soms gewoon tegen je aan willen liggen en huilen.

Nu ben ik al weer moe, van het schrijven. Ik ga weer uitrusten. Ik doe niet anders. Mijn lichaam is zo hard aan het werk. Ik houd van mij, wat doet mijn lichaam dat toch goed :-).

 

 

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s