Heb je er wat van geleerd? revisited

Het is inmiddels alweer 2017. Ik zie dat mijn laatste post in dit blog van eind december 2014 is. Paar jaar dus niks geschreven op dit blog.

Een paar weken geleden kwam ik voor het eerst sinds toen mijn ex tegen, iets van 3 jaar dus niet gezien, hij fietste vlak langs me toen ik met paraplu door de regen naar de tram liep, in mijn eigen straat nog nota bene, vlak langs me en hij zei hoi en ik zei niks en liep door, er kwam gewoon niks in me op om te zeggen en voelde niet de behoefte om terug te groeten, niks, alsof je een vage kennis tegen komt.

Nog een paar weken daarvoor had mijn tweelingzus mij verteld dat ‘he was hitting on her’, dronken in een café, ik kon er om lachen.

Daarom ook de titel van deze post: Heb je er wat van geleerd? revisited. Want die vraag was me eerder eens gesteld en toen was ik er niet aan toe.

Ik was eigenlijk wel blij dat ik hem tegen kwam, niet om hem, maar voor mezelf. Ik had die middag ook al soort intuïtie, gevoel, dat ik hem tegen zou gaan komen, en dat bleek uit te komen. Mijn relaties hebben me gewoon gewaarschuwd. Ik ben dankbaar.

Het is laat en ik had me vanavond gemengd in een discussie in een vrouwen groep op facebook waar ik lid van ben. Daardoor ging ik bij een van de leden op haar blog kijken en las dingen die ik inspirerend vond. Ik dacht Dat wil ik ook! Niet precies het zelfde wat zij doet natuurlijk, maar iets doen, met mijn verhaal en wat ik kan iets betekenen voor mensen. De dochter van een vriendin, ook vriendin, is daar nu ook al een tijd mee bezig, zij is een boek aan het schrijven over alles wij zij afgelopen jaar heeft meegemaakt en hoe daar mee om te gaan en hoe het zo is gekomen. Heel even dacht ik, maar dan kan je niet toch ook gaan schrijven! Maar die gedachte maakt dat je niks doet en dus ga ik die snel weer loslaten. Ik heb, zoals ik helemaal in het begin, bij de start van dit blog in september 2013 schreef, wel degelijk iets te melden.

Maar om de vraag nu weer te beantwoorden: ja! Ik heb er veel van geleerd. Los van het feit dat het leven de neiging heeft om gewoon weer in oude stroom door te stromen als je niet bewust iets doet om het anders te laten verlopen voor jezelf. Ik voel me meer mezelf dan ooit ben geweest. Letterlijk is dat natuurlijk ook zo, ik ben nu het langste hier dat ik ooit hier was. Maar een traumatische ervaring is zo’n schok dat je loskomt van al het mondaine, gewone en contact maakt met iets diep en wezenlijks en met de kern, van jezelf, van het leven. Met de kwetsbaarheid van het lichaam, van het leven, met de liefde in je hart, met de onwetendheid van de mensen, dat er rituelen, technieken zijn om kracht te herstellen en heling te ervaren, dat er liefde is om in te zijn, licht om bewust in te leven. Maar ook dat er onpeilbaar verdriet en angst zijn. En dat je sterker bent dan je denkt omdat je kan doorstaan wat je moet doorstaan.

Ik heb in 2015 een hele mooie healing ceremonie en wopila, dank ceremonie, kunnen doen met Lakota medicijnman Steve Mc Cullough, maar daarover schrijf ik een andere keer.

Ik heb in 2015 ook mijn 50 verjaardag met een mooi feestje thuis mogen vieren.

zomer 2015 tot en met voorjaar 2016 waren voor mijn moeder, zij belande zomer 2015 in een verzorgingstehuis en is in maart 2016 overleden.Over mijn moeder kan ik nu niet meer schrijven, dat wordt ook een lang verhaal en dat komt wel een andere keer.

Zomer 2016 ben ik er heel veel voor mijn tweelingzus geweest die heel ziek was, zij bleek plots ook een schildklieraandoening te hebben, zelfde die ik ook heb, een te snelle schildklier, de ziekte van Graves.

In 2016 heb ik gelukkig ook veel tijd kunnen door brengen op de ashram waar ik nu al zo lang, maar nooit vaak, heen ging, paar keer per jaar hooguit. Dit jaar, ik bedoel vorig jaar, tot en met de najaars navaratri ben ik er gewoon voor mijn doen heel vaak geweest, zowat elk Baba weekend. Met als hoogtepunt de internationale guru purnima viering in juli. En daarna meteen ook het dieptepunt met de moord op het kindje van een vriendin, zij is degene die met een boek bezig is.

Over die guru purnima bijeenkomst zal ik andere keer nog wel eens wat schrijven en over de tragedie daarna ga ik verder helemaal niks schrijven want wie ben ik en wat weet ik er van. Enige wat ik kan doen is op afstand in liefde aan haar denken, dat doe ik dan ook!

We moeten voor elkaar op komen! Kijk naar de wereld! We kunnen gewoon lief zijn voor elkaar en elkaar helpen! Ik ben al deze jaren zo ontzettend veel geholpen door vrienden van dichtbij en ver weg.

Aangezien het nieuwe jaar net is begonnen, wil ik me nu in dit blog op de toekomst richten en iets neerzetten, een intentie uitspreken. Daar ga ik volgende keer over door.

Voor nu laat ik het hierbij, het is laat. Ik wens een mooie droom met inspiratie voor de toekomst. Welterusten lieve vrienden!

 

 

 

 

Advertenties

Jaaroverzicht

Hoe begon dit jaar? Niet best! In de steek gelaten en belazerd. Ziek en nog eens na getrapt. Zo begon mijn jaar, dit jaar. Intussen zitten er al heel wat kilometers jaar tussen, toen en nu. Het voelt als een andere wereld, een ander leven, dat toen, dat dus nooit meer.

Een jaar verder, kerst inmiddels voorbij, dus echt een jaar van die klootzak af. Gelukkig! Nooit meer wat gehoord. Ever. Vraag me toch af hoe iemand dat naar zich zelf toe verantwoord. Narcisme of zo iets. Bedrog.

Het is het jaar van de vriendschap geworden, van liefde, van hulp en van steun. Van chemo, operatie en bestraling. Van revalidatie en psycholoog. Van begonnen zijn met hardlopen, en eerste poging tot vrijwilligerswerk. Dat hardlopen blijf ik doen, dat vrijwilligerswerk moet ik opnieuw gaan starten komend jaar.

Eerste mijlpaal eerste (half jaar) controle en kankervrij gebleven afgelopen najaar. 5 januari is de eerstvolgende controle.

Vriendinnen die mee gaan naar ziekenhuis afspraken. Mijn zus Odile die er voor me is met de operatie en mee gaat naar meeste spannende afspraken/controles. Jeannette die ik echt bijna elke dag spreek. Muriel en Annemiek die mijn huis schoonmaken voor mijn verjaardag. James die elke dag langs komt tijdens de 21 dagen achter elkaar bestraling. Benjamin die al het zware werk in mijn tuin doet en er iets moois van maakt. Een massa planten voor mijn tuin die ik krijg bij bezoek aan tuincentrum. Bella die zo maar met een cadeautje op de stoep staat. Mijn buurvrouw Trees waar ik altijd terecht kan. Kerstin en Rob waar we met James’ verjaardag waren en voor de ceremonie met Steve daar. Met de hele Amsterdamse Babaji club naar Sada Shiva Dam. Piti, de moeder van Esther, die ik in het AvL steeds tegen kwam, die ook bestraald werd op dat moment. Baps, die ik tijdens de revalidatie in het AvL tegen kom, dan loopt mijn traject af en moet hij net weer dat ziekenhuis in voor zeer zware operaties. Het wordt wat veel om allemaal op te noemen.

Gelukkig kon ik altijd goed tegen alleen zijn. Want dat ben ik afgelopen jaar erg veel geweest. Ondanks alle lieve mensen, als je niet werkt of veel kunt, dan ben je toch een boel alleen. Gelukkig heb ik online ook vrienden op rare tijdstippen, zoals Nathalie, een Canadese vriendin uit secondlife waarmee ik in de nacht, voor haar avond, kan kletsen. Een andere vriendin uit die virtuele wereld was dit jaar ook kort in Amsterdam, Marie uit Zweden. En ik kijk graag films en series, dat heb ik ook heel erg veel gedaan, ik heb volgens mij wel zo’n beetje alles gekeken wat er aan leuke series te zien was. Ik had het er keer met mijn bestralingsarts over, een jongeman die zelf iets van 10 series keek. Ik maakte thuis een lijstje en kwam op iets van 25-30. En heel veel films ook.

Dit is ook het jaar van de soep. En speciaal van de groene soep, die maak ik nu echt vaak. Als je hem geproefd hebt dan weet je waarom. 😉

Bijna oud en nieuw. En dan nog eventjes en dan word ik 50. Iedereen mag weten hoe oud ik ben want ben blij dat ik er ben. Het had toch ook heel anders kunnen lopen? Bedenk wel dat het altijd anders kan lopen, elk moment en elke dag, wees blij met je gezondheid en je leven, helemaal niks is vanzelfsprekend en helemaal niks is zeker.

Ik hoop dat het goed gaat met jullie. Ik houd van jullie lieve vrienden, lieve familie.

Heb je er wat van geleerd?

Nee hoor, dit is niet de laatste blogpost, met een samenvatting van alles en een leerzame conclusie. 

Ik heb al heel lang niks gepost. Intussen geopereerd in maart en bestraald, dat was 21 mei laatste dag van de 21.

Ik had laatst een emotionele reactie die niet erg fijn was op de vraag in een online gesprek dat ik er vast wel wat van had geleerd, van mijn 5 jaar relatie met mijn ex bedoelde ze. Ik snap waar de vraag vandaag komt denk ik, ik ben altijd wel iemand van dat je er altijd wel iets goeds van mee neemt, dat in een relatie oude patronen naar boven kunnen komen als die nog niet zijn uitgewerkt, dat ik op een bepaalde manier ‘gekleurd’ naar wat mij overkomt kijk, etc etc etc.

Ook de meer spirituele kant, dat de wereld is hoe jij hem ziet, dat een ander je niks aan kan doen, ook daar houd ik van en dat soort dingen riep ik ook altijd wel. Enorm fan van The Work van Byron Katie, meditatie en meer methodes om jezelf te bevrijden. Ik ben tijdens mijn ziekte ook een paar keer bij een native amerikaanse healer geweest, een Lakota medicijnman. Allemaal heel fantastisch.

Ik had tot op heden alleen blijkbaar nog nooit echt iets onderzocht. Want zo iets als deze ziekte heb ik gelukkig nog nooit eerder meegemaakt. Ik heb eerder liefdes verloren, relaties die werden verbroken meegemaakt. Er zijn mensen in mijn omgeving gestorven, waar ik zielsveel van hield, er waren zelfmoorden, en ook ziekte en lichamelijke pijn was en is er genoeg in mijn omgeving. Om van misbruik en incest nog maar niet te spreken.

En het is gewoon echt anders als je zelf ernstig ziek wordt. Het basisvertrouwen in je lichaam is weg. En dat is toch wel een basis basisvertrouwen. Hoe moet ik verder als mijn voertuig niet meer goed werkt? Ik kijk echt anders naar mensen die ziek zijn, chronisch ziek, gehandicapt…. ik weet niet of jij er veel ervaring mee hebt, maar als je niet iemand kent die persoonlijk iets heeft dan is het toch een ver van mijn bed gebeuren. Je weet dat het er is, maar het hoort niet bij jouw leven. Dat maakt ook dat je jezelf nog minder als kwetsbaar ervaart. Ziekte en dood wijzen naar onze eigen lichamelijke sterfelijkheid en daar willen we niet aan denken. Ouderdom in zijn geheel wordt niet als iets positiefs gezien hier lijkt het wel. Niet iets van ervaring, wijsheid, levensvreugde, liefde, compassie, healing, (klein)kinderen, dingen die ik met ouder worden associeer.

Zelf heb ik altijd een beeld bij ouder worden van een vrouw met mooi lang wit/grijs haar, met een enorme compassie en liefde, gegroeid door al de jaren, met wijsheid en begrip en praktische kennis. Een krachtige en zelfstandige vrouw. Die midden in het leven staat, met alle relaties, met alles om haar heen. Ze is niet per se zelf moeder van kinderen maar ze is moeder voor alle kinderen, en ziet alle mensen als haar kinderen en haar zusters en broeders.

In dat beeld zat alleen geen ziekte. Dat voegt nog iets toe aan dat beeld: waardigheid. Om te zijn in waardigheid, in welke hoedanigheid het leven ook is. En daarom praat ik over wat ik mee maak, wat ik voel. Daarom hoop ik dat ik mijn emotie gewoon laat zien. Momenteel ben ik nog erg bezig met mijn kwaadheid, die nog erg aanwezig is, bijna dagelijks nog. Dat is een emotie waar ik nooit echt geleerd heb om mee om te gaan, in het gezin waar ik uit kom werd men niet kwaad, alles werd uitgepraat, besproken, geanalyseerd. Ik denk dat mijn ouders ook bang waren voor hun gevoelens.

En als ik iets van mijn relatie met mijn ex heb geleerd is het wel dat je je intuïtie echt kan vertrouwen. Iets dat niet goed voelt IS niet goed. En ergens niet over praten betekend niet dat het er niet is. Ik ben nog nooit zo bedrogen als door deze ex, wat een laffe klootzak is het ook. Ik ben nog ongelofelijk boos op hem, je hoort het. Ook al heb ik hem vergeven, maar dat is voor mezelf. En het is geen vergeten. En ik ben er ook niet minder boos om.

En verder? Ik ga in september nog (eindelijk) starten met een revalidatie traject om mijn conditie weer op te bouwen en wat gewicht weer kwijt te raken, daar tussendoor nog kijken of ik met de schildklier medicijnen kan stoppen, en dan volgend jaar ergens in de lente nog een operatie. Ik word in oktober ook gebeld door het UWV, want ik had in juni mijn 1e ziekjaar gesprek. Voorlopig veranderd daar niks gelukkig. Gisteren was ik met een vriend de stad even in, wandelen, vooral tegen drukte kan ik nog niet goed, daar wordt ik erg moe van merk ik. De vermoeidheid is nog niet over, ik vraag me af wanneer dat in hemelsnaam weer wat beter wordt. Maar zoals ze al zeiden, na bestraling kan de vermoeidheid tot ongeveer een jaar er na duren, dat is gewoon. Tel daarbij op de psychische belasting van het hele gebeuren, een jaar lang alleen maar spanning, en de extra psychische belasting van het aan je lot over gelaten worden tijdens de zwaarste periode van je leven door de persoon die je zag als je vriend/partner. Nee, het valt helemaal niet mee en snel gaat het ook niet. Ik word zelden blij wakker en moet me zelf elke dag oppeppen. Het is na het aflopen van de behandelingen alleen maar zwaarder geworden lijkt het wel, alle spanning komt los, alle emoties. En ook niet te veel aan de toekomst kunnen denken, want je wilt ook niet te veel bezig zijn met wat als het in toekomst mis gaat…..daar ga ik maar nooit van uit, maar je weet het gewoon niet. Eind september de eerste controle. Ik zit nu al te denken om eerder langs te gaan want ik maak me best vaak zorgen over mijn gezondheid tegenwoordig.

Tot zo ver voor nu.

 

49 going on 60

Gegevens die ik doorgeef aan de reintegratie arts van het UWV. Ik hoef er uiteraard niet heen, en kan per mail met arts communiceren.
 
De planing:
Sinds 19 februari jl. chemo kuur (m’n 2e) achter de rug.
3 maart: diverse ziekenhuis afspraken.
14 maart operatie,
13 of ook 14 maart: Aantal scans ivm poortwachtersklier onderzoek lymfe in oksel.
4 april controle afspraak voor schildklier (ziekte van graves sinds begin 2013)
april/mei 4 – 5 weken bestraling, elke werkdag in deze periode. datum wordt na operatie/herstel ingepland.
na afloop medische traject nog 5 jaar anti-hormoon therapie ivm hormoongevoelige tumor.
Aangemeld voor revalidatie programma na borstkanker, aansluitend aan het medische traject. Wordt na bestraling verder ingepland.
Borstverkleinende operatie in andere borst ivm operatie nu, die is in mijn kleinere borst, waarvoor nodig correctie voor grote verschil in cupmaat borsten, rond een jaar later.
Daarnaast loop ik bij een medisch psycholoog, ter ondersteuning bij het hele proces, wat mede extra zwaar is omdat mijn partner van 5 jaar mij na kerst jl. heeft laten zitten, midden in dit ziekteproces waarin ik al vanaf begin augustus zit.
En ik loop bij de rookstoppoli ook in het ziekenuis, om met roken te stoppen.
 
Lekker lijstje zo. NOT.
 
Gisteren zag ik bij P&W een gesprek over de overgang, met een vrouw die daar volgens mij een boek over heeft geschreven/onderzoek naar heeft gedaan. Klote, daar zit ik ook in door de chemo en daar houden ze me nog jaren in ook. Voor mijn gevoel ben ik daar nog lang niet aan toe. Zeker als er wordt gezegd dat 90 % van alle vrouwen er last van heeft, van weinig tot veel last. En dat het je liefdesleven beinvloed, de seks, vanwege droge slijmvliezen. Niet dat ik een partner heb, maar het voelt als of mij zeker 5 jaar ongestoorde glijmiddelloze seks word ontstolen. En wat voor bijwerkingen krijg je van de anti-hormoontherapie? Natuurlijk de overgang in is toch iets anders dan dit. Klote!
 
Op naar de operatie. Ik heb nog een massa vragen voor de chirurg die ik maandag a.s. nog spreek. Hoe groot is de kans op een drain en hoe werkt dat als je daar zelf thuis iets mee moet doen? Hoe lang moet je die sportbh dragen (dag en nacht) die ze mij aanraad te kopen en die, zie ik online, duur zijn ook. Wat doe je als je niet slaapt? Ik val nl. echt nooit in slaap als ik op mijn rug lig. Kan ik wel op mijn zij liggen? Mag je deodorant gebruiken? Mag je meteen fietsen? Wat mag je slikken bij pijn?  Welk zwaar werk mag je niet doen? stofzuigen, boodschappen? Hoe verschoon ik mijn verband? Ik neem aan dat er verband zal zijn. De scan vooraf, met radioactief materiaal, hoe ziet het scan apparaat er uit? Dit in verband met mijn claustrofobie. Maandag ook gesprek met de anasthesist. Aangezien dit mijn allereerste operatie gaat worden vind ik het allemaal eng. Hoe gaat dat? Samen met mijn schildkliermedicatie?
 
Ook sprak ik de ex nog van de week, want ik dacht die wil misschien ook wel horen hoe het gaat, kwa operatie datum, en ik had toch behoefte hem te spreken. Geen goed idee. Eerst ging gesprek gewoon, en toen ik nog wat meer wilde vertellen reageerde hij helemaal niet meer, hij wist niet wat te zeggen kwam er nog uit. Toen vroeg ik: ben je eigenlijk wel geiinterresseerd in hoe het met mij gaat? Na een boel ge-uh uh, kwam er glashard uit: nee, eigenlijk niet. Ik was meteen woedend. Valt geen zinnig woord mee te praten, met de ex. Leuk toch, na 5 jaar relatie besta ik blijkbaar opeens niet meer voor hem. It hurts! Klootzak!
 
Stoppen met roken loopt een beetje, minderen lukt goed. De pleisters bedoel ik dan. De nicotine pleisters zijn van een te hoge dosis (druk op borst, enorm opgejaagd gevoel, rode geiiriteerd bovenarm en gevoel alsof ik er een flinke dreun op heb gehad. De pleisters met een lagere dosis heb ik nog niet in huis. De apotheek geeft je bij eerste keer maar deel medicijnen mee. De pleisters met de lagere dosis maar zsm ophalen daar. Intussen maar gewoon een sigaretje, ik houd het bij max 7 per dag. Dat lukt goed en is een heel verschil met 20, of zelfs meer, zoals hier voor.
 
tot zover voor nu.

 

 

Alleen op de bodem

Oud jaar is de tijd om terug te kijken op het afgelopen jaar en vooruit naar het nieuwe jaar. Afgelopen jaar stond vooral in het teken van ziekte, iets wat ik tot hiervoor eigenlijk niet kende. Ik had wel eens een griepje, maar verder was mijn gezondheid altijd prima. Het jaar begon met een schildklieraandoening. Tegen de lente was ik weer enigsinds op krachte, maar nog altijd niet op het oude niveau. Vanaf begin augustus borstkanker. Mijn hele leven valt in duigen. Mijn zelfbeeld, lichaamsbeeld, vrouwbeeld. Alles ben ik aan het herzien. En dat valt niet mee, want het is niet een keuze, het overkomt mij, ik moet wel, of het er nou tijd of niet voor is, de werkelijkheid haalt me in lijkt het. Maar blijkbaar is het er tijd voor want het is zo. Niets anders. Nee, ik ben niet mijn ziekte, maar ik heb er wel mee te leven. En het is niet iets wat je zo even makkelijk van je af zet of even vergeet.

Lastig is dat ik zo weinig energie heb, ik heb de puf gewoon niet om even een weekend naar de ashram te gaan of de stad uit, als ik er het geld al voor zou hebben. Een middagje strand kost me al heel veel moeite fysiek (vooral terug het duin op klimmen merkte ik).

Blijf positief. Ja dat doe ik. Al klinkt het misschien niet zo nu. Ik ben best een positief mens, ik ga niet uit van ongeluk, ik weet zeker dat ik hier ook door kom, ik genees, ik ben dankbaar met alle hulp en steun en liefde. Ik kijk naar wat deze grote verandering, deze levensingrijpende verandering me voor mooie diepe inzichten geeft, leer schijn en werkelijkheid beter te zien.

Maar intussen zit ik op de bodem. Van wat ik aan kan, van mijn flexibiliteit. Inwendig zit een deel van mij te gillen. Help, help! Een ander deel kijkt alleen maar toe hoe alles gebeurd en hoe ik reageer. Ik voel me in de steek gelaten. Ik voel me verdrietig en ik voel me boos.

Ja, de zon schijnt vandaag en de winter is nog niet heel koud gelukkig. Ik heb mensen waar ik bij terecht kan. Maar mijn geliefde ben ik verloren. Net nu. Dat doet heel veel pijn.

En wat gaat het nieuwe jaar brengen? Nog meer chemo, dan een operatie, dan nog bestraling. En wat gaat er daarna gebeuren? En geen partner om even bij weg te kruipen, die me opvangt en die er voor me is als ik herstel van operatie of iets anders. Die zegt: kom maar, ik zal wel even voor je zorgen nu en me in de armen neemt zodat ik uit kan huilen. Even een lastenverlichting, niet dus.

En los daar van: daarna als kan weer werk zoeken, mijn leven herinrichten, ooit misschien een nieuwe liefde zelfs – al denk ik dat dat nog vele jaren zal duren omdat ik eerst mezelf moet hervinden. Hoe de relatie met mijn ex ok was (dat klinkt nu nog zo onwerkelijk, dat ‘ex’ ), ik had wel het idee dat er iemand was speciaal voor mij. En ik voor hem. Met heel mijn hart.

Dus ik zit op de bodem. De bodem is de bestaansgrond, moeder aarde, dat we in alles altijd alleen zijn. En het leven is goed en de aarde is mooi. En het is op nieuwjaar een nieuwe dag met nieuwe kansen. Bla, bla, bla….. Ik bid maar dat het blijft zoals het nu gaat en dat er niet nog meer slecht nieuws komt. Want de onzekerheid dat alles toch steeds weer kan veranderen maakt me er niet geruster op. Ik ga er maar van uit dat komend jaar beter zal worden, dat ik beter word. Dat zou al een heel groot goed zijn. Veel verder kan ik momenteel niet kijken.

Bedankt dat jullie er waren dit afgelopen jaar, lieve familie, vriendinnen en vrienden. Het klinkt zwaar, maar ik zou me echt geen raad weten als ik jullie niet had.

 

 

Lichaam

Sterk, dapper, kracht, bewondering, positief, zo maar wat van de woorden die mensen nu aan mij geven. En net weer een compliment per mail van mijn oudste zus die ik zelf altijd zie als een powerhouse van een vrouw. Dat zij vast niet zo positief zou zijn in mijn situatie. Volgens mij echt wel.

Ik vond het ook tijd voor weer een blogpost, want het zet me aan het denken. Je gedachten willen je nog al eens laten twijfelen aan hoe goed het is allemaal. Neem nu mijn lichaam, waar ik in mijn onschuld mee om ging als iets met het eeuwige leven. Nee hoor, de natuur laat in al haar grootsheid in getijden, cicly, stondes en wat nog meer, zien dat alles komt en gaat en deel is van een groter geheel, maar wij weten toch zeker dat dat niet over ons gaat, niet over mij.

Wees dus gelukkig met je lichaam.Nu.

Mijn lichaam geeft mij momenteel signalen. Een soort suis in mijn oren, gevoel alsof je gaat flauwvallen, futloosheid, nare smaak in mijn mond, een energie niveau dat laag is. Ik vind het maar eng eigenlijk. En dat ik wat dikker ben geworden, vooral in de buikstreek, en dat mijn kuiten de hele tijd verkrampt aan voelen van het te weinig bewegen. Dat mijn arm nog pijn doet en de ader hard aan voelt, ook al is mijn lichaam dat stolsel in mijn bloedvat zelf aan het oplossen. En dat ik niet ongesteld word en dat ik geen orgasme kan krijgen omdat ik de energie er voor gewoon even niet heb. En wanneer gaat mijn haar eindelijk weer normaal groeien? Ik hoop dat ik me snel wat beter voel.

Waarom zou ik naast dit alles nog gaan nadenken over wat er in de toekomst nog meer voor nieuws en engs bij komt? Zoals ik mijn zus al terug schreef: er zit een automatische rem op mijn gedachten lijkt het wel. Ik ga mezelf niet banger denken als nodig.

Naast al het lichamelijke nieuws is er ook de emotie. Gevoelens van onmacht, nutteloosheid, eenzaamheid. Daarom ben ik ook zo blij met de mensen om mij heen. Dat geeft verlichting, dat er iemand is, dat jij er bent, die dit nu leest. Het liefst zou ik soms gewoon tegen je aan willen liggen en huilen.

Nu ben ik al weer moe, van het schrijven. Ik ga weer uitrusten. Ik doe niet anders. Mijn lichaam is zo hard aan het werk. Ik houd van mij, wat doet mijn lichaam dat toch goed :-).

 

 

Mamma!

ik heb veel tijd om na te denken. Meteen maar deze. Wat is de zin van dit alles? ik heb geen tijd om te gaan wachten tot zin zich aan mij openbaart, ik geef zelf zin. Daar heb ik lang genoeg op gewacht. Het wachten is voorbij. Terwijl het buiten herfst is, de dagelijkse dingen gebeuren, de tijd momenten optelt, wat er gebeurd dat is precies wat er moet gebeuren op juist dat moment.

Bij sommige zaken voel ik weerstand opkomen. Bij andere zaken voel ik inspiratie en kracht. Wie ben ik? Ik ben soms heel boos en heel verdrietig. Bang voor fysieke pijn. Pijn in mijn ziel om alles wat schijnbaar zo kwetsend en gemeen en oneerlijk is. Er staat me nog een onoverzienbare hoeveelheid ervaringen te wachten die ik niet kan ontlopen. Die ik niet wil. Nog twee keer die klote chemo, een operatie – mijn eerste – en bestraling. Ik wil ook soms helemaal niet dapper zijn, mijn moeder roepen en weg kruipen in onwetendheid.

Oh moeder van het universum, luister naar uw kind. Ik red het niet zonder uw liefde. U bent de enige die mij kan troosten. Neem mij in uw duizend en acht armen, U bent overal. In de aarde, in alle levende wezens en dingen. Wij zijn allemaal uw kinderen. Troost ons in ons meest kwetsbare moment, vul ons met uw liefde als de duisternis niet lijkt te eindigen.

Ik heb geleefd in onwetendheid, ik weet niet hoe ik moet zijn. Vergeef mij voor de pijn die ik heb aan gedaan.

Ik ben een ziel, spirit, op aarde om mens te zijn. Ik ben licht, aangestoken in de duisternis. Mijn hart is mijn kompas. Alles wat ik aanraak zal leven. Er is niets dat ongezien zal zijn. In liefde aanvaard. In mijn hart ben je welkom. Ik ben hier samen met jou, je bent niet alleen.

 

 

Eerlijk

Angst. Dood. Pijn. Drie dingen die ik eerlijk gezegd liever nooit mee maak.

Angst kent iedereen. Van bang voor de tandarts tot angst om je gevoelens kenbaar te maken.

Pijn kent iedereen. Hoofdpijn, maagpijn, kiespijn, hartpijn.

Dood komt in elk leven. Je oma of opa die sterft. Je huisdier waar je afscheid van neemt. Je hebt zelf een ziekte waaraan je zou kunnen dood gaan.

Vooral die laatste ga ik niet mee maken. Maar eerlijk gezegd. Dat weet ik natuurlijk ook niet. Zo god het wil, zei mijn oma.

En helaas is het onvermijdelijk. Angst, daar kan ik mee leren omgaan, ik kan leren mijn fobieen te overwinnen, ik kan leren om voor mezelf op te komen, ik kan een andere tandarts nemen. Pijn kan je verzachten, verdoven, genezen. Ik heb nauwelijks bijwerkingen van mijn chemo dankzij allerlei medicijnen. Ik kan boos worden en zo niet voelen hoe verdrietig of pijnlijk iets is. Ik kan andere keuzes maken die een uitkomst minder pijnlijk maken.

Dood kan je echter niet verzachten, verbergen of doen alsof het er niet is. Zet het nieuws aan en daar is de wereld vol dood. Zet een film of serie aan en daar is dood als entertainment. Praat met de mensen om je heen en daar is dood in elk leven,  een verhaal, vol emoties en angst en pijn, alles tegelijkertijd.

Veel mensen willen er niet eens over praten. Doen net of het niet bestaat. Ik ook. Ik denk nooit Ik ga dood. Ik denk niet dat ik dood ga door deze ziekte. En ik denk zeker niet dat je de dood dichterbij haalt door er over te praten. Ik ben niet bijgelovig. In geen enkel opzicht.

Ik hoop wel dat ik het goed doe, dit leven dat ik heb. Goed zoals het voor mij is, dat ik mensen niet te veel heb gekwetst, niet te domme keuzes heb gemaakt, te vaak. Dat ik mooie dingen zie en mee maak. Dat ik schoonheid zie en troost en liefde. Dat ik altijd een uitweg zie uit ellende en duisternis, dat ik armen heb die mij opvangen nu, dat ik een hart heb wat voelt en voelt en voelt en geen eens woorden om te vertalen wat ik nu voel.

Dat ik leef, eerlijk gezegd. Dat voel ik zeker.

 

liefdesverklaring aan jou.

Ik wil hier alleen maar met je samen zijn, zitten, in stilte, met uitzicht op iets moois. En in de zon die opkomt of net ondergaat, of midden in de dag in de schaduw, het is op een plek waar vrede is en liefde.  Ik wil je hand vast houden en niet praten.

Als aan het vuur in de dhuni, als een wandeling door de duinen, als een kus, als een roos. Als engelen die op mijn pad komen, altijd aan mijn zijde, met een waakhond en een vreemdeling die een vriend is.

Rechtvaardigheid is als een zwaard. Vertrouwen is een schild. Woorden zijn symbolen. Wij zeggen onze gebeden en doen onze rituelen en houden ons vast. Je werk, je studie, je dagelijkse bezigheden, je problemen, dat kunnen je rituelen zijn. Wat je zegt zijn je gebeden. Waar het over gaat is belangrijk. Wat je denkt en wat je voelt, met wie je bent.

Jij bent altijd meer dan wat je denkt, veel mooier, beter, sterker, groter, krachtiger, eenvoudiger en lichter.

Als ik naar mijn angst kijk dan vindt ik haar niet. Ik zie gedachten over ziekte en dood en denk aan het verlies dat ik heb geleden, mensen die ik heb verloren, mensen die pijn hebben, fobieen die ik heb (hoogtevrees, spinnen, claustrophobie), familiegeheimen die uit zijn gekomen en gebroken harten, dingen die ik niet durf te doen of te zeggen, gene en schaamte.

Pijn die binnen komt is elke keer een fysieke shockm als een hand die mijn kern vast pakt, mij uit balans brengt en als een tornado te keer gaat, iets wat je fysiek echt voelt, als je adem stokt, als je hart zakt. Slecht nieuws komt echt binnen.

Liefde en goedheid komen ook echt binnen. Jullie zijn allemaal om mij heen, we zijn hier samen. Je hoeft niet meer te doen dan wat je al doet, niet meer te zeggen, ik ben blij met jou hoe je bent, precies goed.

Ik houd van jou. Ik wil dat je dat weet.

 

 

En toen bleek dat ik toch iets te vertellen heb…..

Zoals:

Dat ik vol zit met aannames en verwachtingen. Ten eerste ik dacht dat ik nooit ziek werd. Ten tweede dat ik mijn gedachten over mijn partner eens goed ging bekijken. En als laatste dat ik blijkbaar niet zo goed met mezelf in contact stond als ik dacht.

Als ik dit zo opschrijf denk ik meteen dat het allemaal niet waar is. Ik heb borstkanker maar ik ben niet ‘ziek’. Er is iets gaande in mijn lichaam en daar ben ik samen met mijn artsen mee aan het werk. Maar ik voel me goed en sterk en zwak en minder goed tegelijkertijd. Ik merk dat ik meer in mijn kracht ben gekomen. Meer verbonden met mijn lichaam. Meer verbonden met mijn hart. Meer verbonden met de mensen die ik ontmoet.

Mijn partner is een fijne man. Voor mij is hij altijd de verpersoonlijking geweest van schoonheid, intelligentie, kracht en liefde. Wat ik heb gemerkt in deze relatie is dat dat een juist beeld is, maar dat ik nu ook weet wat zijn onzekerheid, zijn angst, zijn geslotenheid en zijn onwetenheid is, net zoals ik die van mezelf constant tegen kom in mijn relatie met hem. Mijn idee over onze relatie is dat we samen op reis zijn. Onze gedeelde ervaringen laten ons groeien en we spiegelen elkaar in alle opzichten. Ik kijk naar hem en ons met mijn hart en hoe beter ik hem ken, hoe meer ik mezelf ken, tegenkom. En ik houd van hem omdat ik lief kan hebben en ik dankbaar ben dat ik zo’n goede man heb ontmoet. Als mijn hart open is en ik niet bang ben tenminste. Want ik ben best wel bang. En als je bang bent dan bekijk je het van achter je verwachtingen en aannames en dan kijk je volgens mij niet echt.

Ik heb een aantal grote leraren ontmoet: Babaji, Byron Katie, Amma, naast ook alle trainers en  therapeuten die ik door mijn leven heb gesproken. En ik heb mijn leraren ontmoet in de mensen om mij heen: familie, vrienden, collega’s, lotgenoten en soms ook tegenstanders. Mooie verhalen allemaal.

Bij een van mijn favorite trainers, Wendy en Martin, deed ik een empowerment training. Daar komt de term in mijn kracht staan ook van. Dat is precies wat het is. Je valt samen met alles in het hier en nu en in jezelf, je zit in je centrum en je voelt leven, verbinding, openheid en kracht. Oh ja, en liefde.

Een andere favoriet is een rebirthing retraite week die ik deed met Bea. Daarin zaten onbeschrijvelijk mooie ervaringen en ik herinner mij dat we de prachtige tuin in gingen na een door haar geleide meditatie en dat ik alles zag alsof ik het voor het eerst zag, ik vond zelfs spinnen niet eng op dat moment (mijn tuin hangt vol met kruisspinwebben momenteel en ik durf er niet in, serieus) en alle bloemen en planten leken wel licht te geven, de kleuren waren levend, echt wonderschoon.

Dus hier zit ik nu met mijn eerste blogpost. Achter mijn pc, thuis. Als ik groei dan voel ik mijn omgeving, de mensen, dieren en planten, en alle dingen, de wereld, en uiteindelijk de geest waarin alles verbonden is. Dat lijkt wel inspiratie. En dat is het ook.